تاریک ماه

2-----------------

تاریک ماه

نویسنده: منصور علیمرادی

منتقد ادبی: بلقیس سلیمانی

میرجان در واقعهٔ اودیسهٔ سرگردان شن‌زارها و بیابان‌های تفدیدهٔ جنوب کرمان است. تاریک ماه حکایت شیدایی و سرگردانی جوانی یاغی و عاشق‌‌پیشه به نام میرجان است. میرجان با وجود ‌ن‌که می‌خواهد و تلاش می‌کند تا زندگی‌اش را به سامان و قرار برساند، اختیار همهٔ حوزه‌های زندگی‌اش را از دست داده است. او خواهان و ستایشگر ذات شکوهمند زندگی است، اما نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. میرجانِ یاغی، زخمی و خسته، به اجبار چند ماهی را در کوهستانی دور دست و پرت می‌گذراند، از گوشت شکار و دانه‌های کُنارهای کوهی ارتزاق می‌کند و بعدها مجبور می‌شود از کوه پایین بیاید و راهِ آبادیِ آدمیان را در پیش گیرد. عشق و وهم، ترس و تنهایی، آوراگی و اضطراب، و تخیل و تردید شخصیت اصلی این رمان را در نهایت به پرتگاهی هولناک سوق می‌دهند که خود او هیچ دخالت و قدرتی در ایجاد موقعیت‌هایی که می‌خواهد از آن‌ها بگریزد، نداشته است. تاریک ماه روایت جورِ رفته بر انسانی است که رویدادهای ناگهانی زندگی او را بی‌آن‌که بتواند بر آن‌ها چیرگی یابد به سمت نابودی سوق می‌دهند.
تاریک ماه در سال نود و سه یکی از پُرنقد و نظرترین رمان‌های ایرانی بود و به عنوان بهترین رمان سال، برندهٔ جایزهٔ هفت اقلیم شد.

در کنار منصور علیمرادی و بلقیس سلیمانی دربارۀ این رمان گفت‌و‌گو می‌کنیم.

یک‌شنبه ۱۱ مرداد ۱۳۹۴، ساعت ۱۸-۲۰

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *